Reviews:
Miloushka bokma's photographs are an exciting combination of the carefully planned
and the totally unexpected. It often seems that something has just happened or
is about to happen and that, miraculously, she has been there at exactly the right
moment. Bokma says "I'm often surprised when I'm on location. It feels like
I’m getting little presents". It is this combination of the unforeseen
and the deliberate that makes her work unusual and compelling. In much of her
work Bokma seems to be an illusionist as well as a photographer and many of her
images look like single frames from a film
bokma is also very aware of the need to maintain a careful balance between objects,
people and location. For her, each element is equally important as a form of communication
so she chooses to work with dancers because she feels they are very aware of how
bodies have their own visual language. It’s not only the incidental subtleties
of the architectural spaces her characters temporarily inhabit but also their
gestures that offer clues. "Each picture is like a little story", she
says and these images begin to look like scenes from detective fiction. Nothing
can be solved by merely looking, however.
In addition, many images of her ‘actors’ seem to contain multiple
gestures in one pose. In fact, most of Bokma's images are both straightforward
and magical which means they tend to look like adult rather than childhood dream
sequences. Unlike the start of a psychoanalytic encounter she doesn't show what
is obscene, happy or straightforward but leaves us guessing about the unexplained
relationships between the protagonists and the objects found in each location.
It is also deliberately left unclear whether Bokma positions the things in her
images herself or whether these are found objects, included because they were
left there by somebody else. Each item seems both odd and mundane, so that the
familiar is made strange and the strange made uncannily familiar. With amazing
conciseness Miloushka Bokma invites us to wonder at the contemporary world.
( text Siobhan Wall/ eyemazing magazine)......
“ de verwijzing naar de performance
kunst van de jaren zestig en zeventig komt ook terug bij Miloushka Bokma en Liesbeth
Raeven. Zoals vóór hun Lisa Mae Post zichzelf op haast theatrale
wijze in beeld bracht, zo is ook bij deze kunstenaressen hun eigen persoonlijkheid
en positie in de wereld onderwerp van hun fotografische werk. Maar, anders dan
de foto’s die verslag deden van de performances uit de jaren zeventig, is
er nu wel veel aandacht voor het beeldende aspect van de fotografie. Deze beelden
zijn meer dan een document, zij worden een zelfstandig kunstwerk van de performance
waar, ook anders dan eerder, geen publiek bij aanwezig is.”
( tekst Miriam Bestebreurtje/HKU catalogus /Naarden fotofestival)
....”Het werk van miloushka bokma sluit perfect aan bij het streven van
Van Sinderen (curator Fotografie museum Den-Haag) om subtiele zinsbegoochelingen
te laten zien.De mensen die zowel handelend als poserend optreden in haar fotowerken,
worden meestal vastgelegd in relatie tot elkaar of tot hun omgeving. Moderne
architectuur neemt daarbij vaak een dominante positie in. Ook bewegingsdimensies
zijn veelvuldig van doorslaggevende betekenis. Hoe behoedzaam opereren de mensen
die achterover dreigen te vallen , los lijken te komen van de grond of elkaar
bijna letterlijk tegen het lijf lijken te lopen? Zijn hun bewegingen weldoordacht
of simpelweg gestuurd of gegenereerd door de computer?
Bokma wordt gefascineerd door veranderingen die zich in een seconde manifesteren
en door de magische momenten waarin de wereld stilgezet wordt.
Bokma is een controlfreak, in haar fotobeelden zet ze de dingen graag naar haar
hand. De foto’s die ze maakt, zijn geen toevallige momentopnamen maar
bewust geregisseerde en met zorg geconstrueerde beelden. Daarbij doet zicht
de eigenaardige frictie voor dat ze meestal op locatie gemaakt zijn, waardoor
de gewenste controle onder hoogspanning komt te staan. Op locatie gebeuren bijna
altijd onverwachte dingen. Ze houden de fotograaf allert en Bokma weet inmiddels
dat de combinatie van controle en loslaten vaak de beste beelden oplevert.”
( Wim van der Beek/ Kunstbeeld dossier KunstRai Gem-paviljoen)
...”Somminge foto’s zouden een een weergave kunnen zijn van het
werk van de Belgische choreografe Anne Thérése de Keersemaker.
Ook zij speelt met sexualiteit, vervreemding en herhaling. Het zijn aspecten
die Miloushka Bokma als terugkerende thema’s in haar werk ziet, naast
intimiteit en de vrijheid om verhalende en associatieve elementen de vrije loop
te laten. Bovendien speelt lichaamstaal een wezenlijke rol. Niet alleen worden
de vele, vaak tegenstrijdige gevoelens van de mens in zijn omgeving mooi vormgegeven.
Ook keert in haar werk het zich herhalende van het identieke- als een perpetuum
mobile- onmiskenbaar terug.”
(tekst Josephine van Bennekom/ FOTO)
"Ik heb het niet zo met foto's. Ze doen me weinig. Op de een of andere manier lukt het me niet volledig open te staan voor dat wat een fotograaf me probeert te vertellen. Mijn reactie reikt vaak niet verder dan een: "Goh, leuk." Of: "Mooie kleuren Nee. Dan deze foto. Afgelopen zaterdag in het Volkskrant Magazine. In 1 keer raak. Voor het eerst in m'n leven hevig ontroerd door een foto. Huilen om een plaatje. Nooit eerder gebeurd. De fotografe, Miloushka Bokma, heeft wat mij betreft de ImPress Photo 2007 gewonnen.
p.s.: Miloushka Bokma ging een jaar geleden op zoek naar families die 4 generaties omspannen en fotografeerde ze in het huis van de oudste. Op de foto die ik zo prachtig vind staan Bloeme (2005) en haar overgrootmoeder Anna (1907). "
(Luna weblog maanisch)